751.Pożarcie

Połknąłem bęben. Albo piłkę lekarską. Nie wiem kiedy i jak to się stało, ale chyba niedawno, bo jeszcze nie strawiłem. Pękło zabezpieczenie ochronne i niestety zobaczyłem siebie przed lustrem. Dżinsy świeżo uprane i bawełna się skurczyła, więc to by uszło za wyjaśnienie, ale lustro nie łże - od zawsze swołocz pokazuje mnie takim jakim jestem. Obcy byłby mniejszy, więc na rozwiązanie problemu przez rychły zgon liczyć nie ma co. Trzeba by się odchudzić, żeby w myśleniu o sobie zejść z poziomu giganiechęci do meganiechęci, lecz w przeddzień Tłustego Czwartku taki zamiar ma wartość śmiecia. Psychika odchudzaniu aktualnie sprzyja... khehm, sugerujemy użycie innego słowa niż sprzyja.

Na szkoleniu weteran walki z ogniem omawia cechy, jakimi powinna charakteryzować się osoba kierująca ewakuacją. Za plecami słyszę scenicznym szeptem głoszony komentarz koleżanki: - No, to już jesteśmy upieczeni! 

Absolwenci z mojej klasy przychodzą pochwalić się zdaną sesją. Miłe, choć byłoby pewnie bardziej, gdyby do mnie.

750.Wyzwania

Kiedy trzeba rano bardzo wcześnie wstać, wtedy trzeba się wcześniej niż zwykle położyć spać, żeby się wyspać. Rozumność życiowa: level 1. Oklaski dla pana!

A życie sobie. Snu była godzinka i po przerwie druga. Bo jak w plecy jakaś franca weszła, tak o śnie można było zapomnieć. Jak korzonki, tylko w okolicach łopatki. Tego wariantu jeszcze nie przerabiałem. Sama frajda po prostu! Głęboki wdech stał się luksusem, pochylenie tułowia o 10-15 stopni - wyzwaniem, zawiązanie sznurowadeł - sorry, teraz będą wulgaryzmy! - żeszkurwapierdolonym wyzwaniem! Drodzy młodzi PT. Czytelnicy! Nie starzejcie się! Nie warto!

Na tratwie kwiatki rosną, 

Choć przecie to nie maj! 

Opisywać poczynań nie wypada, ale co i rusz coś nowego na naszej tratwie się dzieje, bywa że zaskakującego i zarazem zupełnie nie zaskakującego, za to wciąż z repertuaru zespołu "Lepiej już było".

A propos tego co było - śliczna piosenka "Down by the salley gardens" do słów Williama Butlera Yeatsa, w wykonaniu nieodżałowanego Jima McCanna, który kiedyś śpiewał z samymi Dublinersami.

749. Nie pamiętam

No i przyszedł mróz, na razie dość ciepły, ale czuć chłodek. Mostek naszej tratwy Meduzy błysnął niejaką kreatywnością. Otóż wiadomość o tuż-poweekendowym szkoleniu rozesłał w piątek po południu, kiedy już raczej mało kto do skrzynki służbowej zagląda.

Kiedy byłem nastolatkiem, Jerzy Połomski wydawał mi się obciachową naftaliną starszego pokolenia. Kilka lat temu doceniłem jego wykonawstwo; kultura muzyczna jego aranżacji jawi się dziś jako niedościgłe szczyty smaku i profesjonalizmu.

Niedawno trafiłem na jutubie na klip fatalnej jakości ze starym szlagierem "Czy pamiętasz tę noc w Zakopanem?". Przedwojenną ramotę Połomski swego czasu zmienił w błyszczące wdziękiem cacko, więc z dystansem podszedłem do aranżacji Jerzego Grzechnika. Po pierwszym wysłuchaniu nie podobała mi się. Po kilku kolejnych stopniowo przekonałem się do niej - ma swój styl, zupełnie inny niż Połomskiego, ale stanowi przemyślaną i fajną alternatywę. Osobną, dość zabawną, kwestią jest to, że Jerzy Grzechnik w tym występie łudząco kojarzy mi się z Robertem Biedroniem.